Fouere ua tregon shqiptarëve Kumanovën dhe Likovën

Fejzi HAJDARI

O Zot se sa preken në sedër këta përfaqësuesit politikë shqiptarë të Kumanovës e Likovës, kur dikush ka një qasje kritike ndaj “punës” (nëse ndonjëherë kanë bërë ndonjë punë) aktiviteteve gjegjësisht veprimeve në rajonin e Kumanovës.

Do të kishte qenë mirë që ata pak me tepër të kenë në konsideratë problemet konkrete të shumta të pazgjidhura në këtë rajon i cili nga lufta e 2001-shit u godit më së rëndi. Së fundmi, u deshtë ambasadori i Bashkimit Evropian (BE) në Shkup Ervan Fuere, t’i tregojë jo vetëm Qeverisë, por edhe politikanëve të rajonit të Likovës e Kumanovës, se kjo anë është lënë pas dore me dekada të tëra dhe se “ikja masive e popullatës së kësaj ane në Belgjikë” dhe shtetet e tjera të Evropës, është rezultat dhe pasojë pikërisht i veprimeve neglizhente dhe të papotencë të politikës shqiptare, dhe, kuptohet, qëndrimit anashkalues të kreut të ekzekutivit ndaj rajoneve shqiptare. Sa për të ilustruar pohimet e mësipërme, qyteti i Kumanovës i ngjanë dy qyteteve – dy botërave. Pjesa shqiptare e mbushur përplot ndërtime të palegalizuara dhe kiç ndërtime, si dhe pjesa maqedonase, e cila i ngjanë tamam një metropole apo të paktën një qyteti me standarde bashkëkohore ndërtimi. Dhe, përderisa politikanët shqiptarë të Kumanovës nuk po duanë ta shohin këtë disnivel ndërtimi respektivisht zhvillimi diskriminues tamam në “baza etnike”, të pjesës shqiptare dhe asaj maqedonase, eurodiplomati Fouere me një “haber diplomatik” i përkujtoi ata që ta shikojnë dhe njohin mirë përsëafërmi qytetin e tyre Kumanovën dhe Likovën.

Krekosjet e tipit se kemi bërë këtë apo atë, nuk pinë më ujë tek popullata. Madje po të merren parasysh “ankesat” dhe “justifikimet” e “azilkërkuesve të cilët për disa ditë rresht u shfaqën nëpër të gjitha mediat e vendit, por edhe më gjerë, emëruesi i përbashkët ishte se “gjendja e rëndë” ekonomike dhe mosinteresimi i autoriteteve shtetërore për rajonet në fjalë, në kontekst të zhvillimit, ishte arsyeja kryesore e braktisjes masive të vendit.

Paramendoni, si rezultat i shkurtëpamësisë, mediokritetit dhe mungesës së kreativitetit e potencialit intelektualo-politikë, popullata e kësaj anë për pak i shpëtoi golgotës respektivisht “dyndjes së moderuar”. Nuk kishte guximin asnjë politikanë që të dalë para masës së tubuar dhe tu shpjegojë të paktën atyre se statusi për të cilin po pretendonin ata, “nuk lejohet juridikisht në shtetet e premtuara”. Por, ata, duke u përcaktuara për strategjinë e heshtjes, lanë hapësirë që popullata të veprojë me “logjikën e turmës” (që dorën në zemër në rrethana të këtilla është shumë e rrezikshme, madje-madje edhe fatale), pa ditur paraprakisht fare se “destinacioni i premtuar dhe dëshiruara ishte i pamundur”.

Kjo situatë është një leksion i mirë, për ata që mësojnë nga pësimet dhe gabimet.

Por, nga pësimet dhe gabimet, mësojnë të urtit, prandaj kam frikë se s’do të mësojnë asnjë leksion. Por, të paktën u bë mirë që “Ra ky mort, e u pamë”!