Partia e shtatë… !

Gëzim PODGORICA

Paralajmërimi për formimin e një subjekti të ri politik në dhjetor nga Rufi Osmani përbën për momentin lajmin e ri  të kësaj periudhe. Ngjarjet  e ndryshme  nuk kanë munguar assesi, por megjithatë edhe ky lajm përbën një farë ngjarjeje në se do të ndodhë.  I paralajmëruar gati 6 muaj më herët  ky  mbase është edhe një test për opinionin publik se duhet hyrë apo jo në këtë aventurë të re. Që kur fitoi postin e kryetarit të komunës, shumë analistë parandjenjë se ambiciet e  Rufi Osmanit nuk do të ndaleshin aty, por pas një ngrirje disa mujore të kësaj çështjeje, ajo ka marrë jetë përsëri. Këto ditë është dhënë ngacmimi i parë publik i cili sigurisht dhe normalisht do të duhet të shoqërohet edhe me  mjaft hapa të tjerë.
Demokracia liberale e konsideron si një çështje mjaft pragmatike krijimin e subjekteve të reja politike, pasi shtohen ofertat , mundësitë e zgjedhjeve dhe alternativat. Prandaj e parë në rrafshin e teorisë së politikës, kjo është krejtësisht e pranueshme. Tjetër krejt është çështja në planin praktik. Në se kjo parti që do krijohet është pjesë e një oferte të re për qytetarët dhe e një profili të munguar, sigurisht do të jetë një vlerë më shumë, por në se do të kemi një recidivizëm  të subjekteve ekzistuese, atëherë kjo do të jetë një lodhje më shumë për qytetarët.  3 parti parlamentare dhe 3 jashtëparlamentare deri tani kanë krijuar një kakofoni të tmerrshme politike  dhe nuk kanë arritur asnjëherë që nëpërmjet mirëkuptimit të domosdoshëm të artikulojnë në një zë të vetëm interesat dhe shqetësimet e 800.000 shqiptarëve të Maqedonisë. Sigurisht që  6 subjekte, në disa raste kanë qenë edhe më shumë por  nuk i kanë rezistuar kohës, janë  mjaftueshmërisht të bollshëm për të përfaqësuar  interesat e popullsisë shqiptare, për t’u bërë interlekutore në marrëdhënie si me faktorët politikë maqedonas, ashtu edhe  me ato ndërkombëtarë. Por megjithëse 6 , ata përsëri kanë qenë pak se të konfliktuar me njeri-tjetrin dhe  me akuza të ndërsjella, kanë defaktorizuar  veten, po edhe ata që kanë përfaqësuar.  Programet e këtyre subjekteve pothuaj në  shumicën e tyre dërmuese ngjajnë  me njëra –tjetrën dhe duhet një vëmendje e madhe për të parë dallimet. Po kështu ata  më së miri bëhen garant përpara çdo palë zgjedhjesh se do të realizojnë  premtime që i derdhin pa kursim dhe nuk ngurrojnë të fajësojnë më shumë se çdo kënd  subjektet e tjera shqiptare.
Mes partive politike shqiptare ka patur përplasje që kanë vënë  gjithnjë në komoditet qeverisës subjektet maqedonase dhe  në vështirësi serioze komunikimidhe kuptimi  faktorët ndërkombëtarë  që na monitorojnë. Shija e përplasjeve të brendshme tek lidershipi politik shqiptar ka lënë gjithnjë një shije të hidhur dhe realisht ajo çfarë pritet të sjellë partia e shtatë që do krijohet, pak optimizëm mund të garantojë. Sigurisht nuk ka pse ajo të ngrihet mbi paragjykime, por  profili politik i  iniciatorit të saj tanimë kalon përmes një verifikimi praktik. Në se  në zgjedhjet që  kaluan, Rufi Osmani u votua edhe për hir të një  stature të krijuar nga e kaluara  që lidhej me ngjarjet dramatike të vitit 1997,  viti 2010 është një vit krejt tjetër dhe shumë i largët me atë të cilit i referohet historia e bujshme e kryekomunarit të sotëm të Gostivarit. Në se në qytetin ku ai drejton sot, vijon të flitet më shumë për ish –kryetarin se sa për aktualin, garancitë e besueshmërisë për të ndërtuar një subjekt politik të munguar të skenës shqiptare  vihen shumë në pikëpyetje. Cilado qoftë oferta e re politike që do të sjellë  subjekti që pritet të  celebrohet para vitit të ri, kjo ofertë  duhet të ketë marrë një miratim publik në Gostivar, një miratim publik të prekshëm dhe që të ketë krijuar entuziazëm.
Në se ky entuziazëm mungon, ose ka filluar të zbehet nga ai që pritej, nisma  i ngjet zgjidhjes së problemeve të kryetarëve që krijojnë në mënyrë të shtrënguar parti dhe jo të partive që lindin si domosdoshmëri e mungesës së alternativës dhe e ofertës së re.
Deri tani nuk kemi asgjë, vetëm se do të krijohet një parti, e cila sigurisht që do premtojë  në startin e saj shumë më tepër se ekzistueset. Në publikun e lodhur shqiptar, ku rejtingu  po u bie pothuaj çdo ditë  6 partive ekzistuese, vështirë se do të ngjisë edhe një subjekt i ri, pa një identifikim të qartë të vlerave të atyre që do formojnë ekipin, të provave që kanë dhënë, të  mesazheve të reja që do përcjellin dhe të formës se si do t’i ofrojnë garancitë e besimit. Problemi nuk është se po krijohet edhe një parti, problemi shtrohet se sa e besueshme dhe e vërtetë do jetë ajo dhe mbi të gjitha sa të sinqerta janë motivet që e krijojnë. Në se ajo krijohet për të zgjidhur problemin  e protagonizmit personal të një njeriu, ajo mbetet  pa të ardhme, por edhe një sherr i ri për shqiptarët në mes vetes. Në se do të jetë ndryshe, duhet t’ia urojmë mirëseardhjen!