Vjeshta e nxehtë e politikës

Petrit MENAJ

Siç dhe pritej, shenjat e një vjeshte të nxehtë për politikën në Maqedoni u dhanë. Dalja  e Grujevskit vetëm për dhënien e raportit të punës katër vjeçare të qeverisë, si  dhe krisja e nëntokës së korruptuar të VMRO-s me vrasjen e trefishtë brenda radhëve të sajë, s’është gjë tjetër veçse paralajmërim i një të nxehtit përvëlues në politikë, që po vjen bashkë me vjeshtën. Populli kotë s’thotë: “Kush mbjell erën, do korrë furtunën, apo ç’të mbjellësh do të korrësh”. Nga ana tjetër, Ali Ahmeti ka humbur diçka nga vetja në planin afat shkurtër prej qëndrimi jo ekstrem ndaj politikës së Grujevskit, por ka fituar më shumë në planin afat gjatë, ku nuk ka fituar vetëm ai dhe BDI-ja, por gjithë shqiptarët e këtushëm, të cilët nga gjendja e vështirë ekonomike, e shikojnë dëborën vetëm te këmbët e tyre dhe jo dhe te të tjerët, duke bërë, që një pjesë e popullatës të mos e shikojnë siç duhet perspektivën e vërtetë në aspektin kombëtar, për të cilën kanë sakrifikuar gjithë brezat e atdhetarëve, ashtu si dhe dëshmorët e luftës së vitit 2001.
Kjo situatë ka avantazhe e veta, të cilat duhen parë në planin më të gjerë, në atë të integrimit të Ballkanit dhe të shqiptarëve mes veti, i cili tregon juajalitetin e  shqiptareve, në kuadrin e rritjes së besimit të SHBA-ve dhe BE-së për një partneritet më të sigurt dhe afat gjatë.
Këtu e ka burimin strategjia e politikës shqiptare mbas luftërave, nga e cila udhëhiqet dhe Ali Ahmeti për t’ju kundërvënë me kujdes  e qetësi politikave antishqiptare të qarqeve të ndryshme, në lidhje me të ardhmen e Ballkanit dhe të shqiptarëve. Manifestimi mbas lufte i një politike ekstreme kombëtare, kundërvënia nacionalizmit ekstrem ballkanik, po me të njëjtën monedhë, do të sabotonte zbatimin e strategjisë mbarëkombëtare të zgjidhjes paqësore të problemeve të mbetura pezull për shqiptarët. Çdo nacionalizëm dhe ekstremizëm, në çarë do mënyre që mund të shfaqet do tu vijë vetëm në krahë skenarëve e shpifjeve të qarqeve antishqiptare për krijimin gjoja të “Shqipërisë së Madhe”
Pikërisht, te qartësia e mos zbatimit të këtyre skenarëve duhet kuptuar qëndrimi i matur dhe durimit të BDI-së dhe Ali Ahmetit, që si para dhe pas botimit të Enciklopedisë Maqedonase kanë gjetur një gjuhë dhe qëndrim elegant, për tu përgjigjur provokimeve maqedonase për të ndezur zjarre urrejtjesh e luftërash etnike në fajësim të shqiptarëve sipas skenarëve të vjetër. Megjithatë brenda shpalosjes së këtij durimi BDI-ja dhe Ali Ahmeti nuk kanë lënë pa bërë të ditur dhe rreziqet që i kanosen Maqedonisë nga antishqiptarizmi. Që prej nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit e këtej politikës maqedonase u është bërë më se e qartë se nuk mund të ketë shtet maqedonas pa shqiptarët, si zot në trojet e tyre e jo siç u pëlqen qarqeve antievropiane, të cilat nuk e dëshirojnë futjen e Maqedonisë në NATO dhe BE. Duke u nisur nga sa më sipër shqiptarët e këtushëm duhet ta kuptojnë se shteti ku ata janë sot është dhe i tyre dhe për hir të kontributit që kanë dhënë dhe japin, nuk duhet ti besojnë lojës provokuese të dalies nga qeveria pa krijuar kushte për zgjedhje të tjera të parakohshme. Çdo tërheqje prej qeverisë, që do të çonte përsëri në qeveri VMRO-në do të ishte më se e rrezikshme për Maqedoninë, por veçanërisht për shqiptarët, sepse do ti krijonte Grujevskit prapë shanse të raportojë për gjashtë dhe tetë vjetorin e qeverisë së VMRO-së.
Nga ky aspekt dhe BDI me veprimin e fundit të ministrave të saj i bëri të ditur Grujevskit dhe gjithë opinionit të gjerë, se nuk është dakord me të dhe vijën e ti politike dhe se kjo situatë nuk mund të jetë pa fund, por i ka ditët të numëruara. Këtë rrezik Grujevski dhe partia e tij e ka kuptuar, por krenaria e çmendur për të mbajtur akoma lartë frymën “kombëtare maqedonase” me antishqiptarizëm do të vazhdojë dhe për ca kohë, deri sa dhe mes radhëve të VMRO-s të rritet numri i intelektualëve, që do ta kuptojnë rrezikun që mbart mbi vete për Maqedoninë antishqiptarizmi i tyre.
Është më se e vërtetë se kjo qeveri qëndron në këmbë nga Ali Ahmeti, por nuk analizohet mirë se ç’mund të ndodh mbas tërheqjes së BDI-së nga qeveria, kur korrupsioni i tanishëm i njerëzve mund të sjell qëndrime nga më të paparashikuarat, të cilat mund t’ju sjellin shqiptarëve më shumë dëm, se sa qëndrimi në qeveri, deri në pjekjen e kushteve reale të humbjes së mbështetjes së VMRO- së në të gjitha planet.
BDI-ja dhe Ali Ahmeti duke qenë në qeveri me të dy partitë e mëdha maqedonase, duke ua njohur atyre dhe partive të tjera të vogla forcën dhe mbështetjen që kanë në elektorat, ecin me llogari reale, për ta çuar, apo mos ta çuar vendin në zgjedhje të parakohshme, pavarësisht se mund të humbas diçka nga vetja, veprim ky, që në momentin e duhur do të kuptohet ashtu si më parë, nga shumica e shqiptarëve në Maqedoni.
Duke analizuar veprimet e politikës së BDI-së në raport me politikën e partnerit në qeveri, duke sqaruar psenë e qëndrimit të but e të matur ndaj ekstremizmit maqedonas, dua të theksoj efektin e këtij ekstremizmi, që realisht me qëndrimin e matur shqiptarët nuk humbin, por rriten çdo ditë në sytë e politikës botërore. Nuk do ti gjej më gjë shqiptarë, as nga përdorimi i një, dy apo dhe dhjetë teksteve të gjeografisë e historisë, apo dhe nënçmimi që mundohet tu bëjë politika e Grijevskit atyre, kur dihet, se shqiptarëve askush nuk mund tua mësoi historinë dhe gjeografinë e trojeve të tyre etnike. Të vërtetën askush nuk mund ta shtrembëroj më, me botimin e një apo njëqind paçavure bashkë. Në këtë aspekt mendoj se politizimi i problemeve nuk ka më vend për politikën shqiptare. Politizimi asgjë të mirë nuk do të sjell, veç përçarjeve të mëtejshme të cilat mund ta ngadalësojnë, por kurrë nuk do ta pengojnë dot realizimin e ëndrrës shqiptare për tu bërë zot në trojet e tyre.
Kështu duke parë globalisht politikën, duke analizuar perspektivën e shqiptarëve dhe të gjithë Ballkanit politika shqiptare në Maqedoni, në këtë vjeshtë, që parashikohet e nxehtë, duhet ta shfrytëzojë me kujdes larg pazareve dhe kompromiseve të luftës për pushtet të partive, por të përfitimit total të të drejtave, jo në mënyrë fiktive, por në mënyrë dinjitoze me njerëz kompetent dhe me autoritet të pa diskutueshëm, të cilët nuk duhet të marrin vetëm rrogën por të bëjnë dhe punën në dikasterin ku do të emërohet.